Sex, Lies and Stellenbosch, deur Eva Mazza

Sex, Lies & StellenboschSex, Lies & Stellenbosch by Eva Mazza

My rating: 3 of 5 stars

Watter skades en skandes gaan agter die geslote deure van die rykes en beroemdes van die miljoenêrs van Stellenbosch aan? Hierdie boek word op Amazon en Goodreads bemark, gebaseer op ware gebeure, geskryf as fiksie. Wat is die waarheid en wat is fiksie oor die sekslewe van die superrykes? Dit is veronderstel om as fiksie geskryf te word om die onskuldiges te beskerm, maar op een of ander manier twyfel ek daaraan. Mense wat in daardie liga werk, sou oraloor in die koerante wees as dinge was soos in die boek. Was dit net ‘n bemarkingsfoefie?

Eva Mazza het hierdie boek geskryf oor die lewens van ‘n groep vriende. Aanvanklik het dit my regtig verveel en ek het gedink ek sal net ver genoeg lees om my tweester-resensie te motiveer, dit was net te veel “telling” en nie genoeg “showing” nie, met hopeloos te veel uitroeptekens. Die verteller het ook die stem van die karakters aangeneem, byvoorbeeld wanneer hy vertel dat John vir John-John weer in sy broek gesit het. Op een plek was Frankie en Patty omgeruil en elders was Jen weer Patty. So iets versteur my leesritme as ek moet uitreken wie is nou aan die worrd.

Ongeveer ‘n derde deur die boek het ek nuuskierig geraak oor wie “doen” wie en waarom. Die skryfwerk self was egter nooit goed genoeg om iets op my Kindle te merk nie. Die tema is bloot rondspyker, wellus en ‘n verneukery.

Halfpad deur het ek drie sterre oorweeg. Die karakters kry hul eie persoonlikhede deur hul optrede, in plaas daarvan dat die skrywer ons vertel wie hulle is.

Die boek het daarna my aandag daar gehou tot aan die einde toe Jen en John uiteindelik kry wat albei verdien. Die karakters het almal stadig ontwikkel, maar na die einde toe spoed opgetel.

‘n Soliede drie sterre.

View all my reviews

Die Vrou van die klippesee – Meg Vandermerwe

Die vrou van die klippeseeDie vrou van die klippesee by Meg Vandermerwe

My rating: 4 of 5 stars

Hierdie is ‘n lieflike verhaal wat seker as magiese realisme beskryf kan word. Ou mites en legendes van wesens uit die see wat eens op ‘n tyd op droë Karoogrond geleef het, waar geen skuit nou meer kan seil nie, word vertel in ‘n kultuur wat só raak beskryf word, dat dit voel of ons Hendrik en sy mense ken.

Ons ruik die seesproei wat saam met die Mamlambo wat nooit ‘n naam gegee word nie, in Hendrik se bad kom lê. Ons hoor haar gesis tussen haar skerp tandjies deur as sy verwoed uitgooi en rondkrap, terwyl sy Rebekkah se geel rok dra. Sy word geleidelik half mens, soos wat die proses vorder wat Hendrik met Sara se hulp, oor die weggaan/dood van Rebekkah kom.

Die leser weet nooit regtig wat gebeur nie, en die skrywer hanteer dit baie goed dat jy eenvoudig wil aanhou lees.

Aanvanklik het die boek my nie vasgegryp nie en het ek dit eers eenkant toe geskuif, want Hendrik se stem het my glad nie oortuig nie. Ek kon geen rede vind waarom sy taalgebruik nie konsekwent in sy eie styl gebruik wiord nie. Ek trek daarvoor ‘n ster af om dit drie te maak, maar gee weer een by omdat min skrywers my aan die gis hou. Dit doen Vandermerwe meesterlik.

Kliek hier en lees die eerste deel gratis op Amazon

View all my reviews

André P. Brink En die spel van liefde: ’n biografie – Leon de Kock

André P. Brink En die spel van liefde: ’n biografie

André P. Brink En die spel van liefde: ’n biografie by Leon De Kock

My rating: 5 of 5 stars

Hierdie is seker die beste literêre biografiese werk wat ek nog gelees het. Dit plaas Brink se lewe en sy werk in perspektief. Daar is waarskynlik min skrywers wat só in voeling is met sy eie menswees in terme van hoe dit in sy skryfwerk realiseer. Dit is baie duidelik uit hierdie joernale, dat Brink sy joernale wat hy so getrou bygehou en bygewerk het, gebruik het om homself te posisioneer en te verstaan deur sy skryfwerk, ook hoe hy sy verhoudings benader het.

Ek plaas ‘n klompie aanhalings uit die boek om dit te illustreer, asook stukkies wat Brink as mens duideliker maak, sodat ‘n mens sy werk beter kan verstaan.

**************

“In die woorde van ’n sentrale karakter in een van sy latere romans, sou Brink homself spoedig bewys as die soort mens wat “nie eintlik [kan] lewe sonder om verlief te wees nie”. Hy kon die fisieke afwesigheid van die beminde regstel deur haar in die skryfhandeling te herskep en te omvorm, waardeur sy weer in sy gemoed sou verskyn in die vorm wat hy begeer of verbeel het. Later sou hy hierdie proses beskryf as “literarisering”, sy eie nuutskepping wat spesifiek gerig is op die manier waarop hy die vroue wat hy begeer het, literêr sou “omskep” en hulle daardeur “onbereikbaar” maak – om homself te beskerm, soos hy dit beskryf.”

“Vir hom is dié geluk egter voorwaardelik: “[D]ie soort geluk van enigiemand wat – min of meer – eksistensieel lewe. Dus: die angoisse is nooit ver nie, maar dis ’n kreatiewe soort angoisse wat mens suiwer en altyd verowerend die onbekende instuur, sonder veel rus, maar met heelwat genade. Søren Kierkegaard, wat beskou word as ’n voorloper van die eksistensialiste, het gesê “angstigheid is die duiseling wat vryheid meebring.”

“Tog was hy lewenslank geneig om sy pyn te veredel deur dit liries te beskryf en dit tot filosofie te verhef.”

“Mettertyd word hý, eerder as ’n fiktiewe karakter, die lydende, strompelende, en absurde onderwerp van sy eie skryfwerk. Hy word in der waarheid sy eie Hamlet.”

Dit wys ook Brink se donker kant:
“Hierdie nota is om twee redes betekenisvol: in die eerste plek dui dit op Brink se lewenslange gewoonte om sy geliefdes se dagboekinskrywings en briewe heimlik te lees, en tweedens dat hy ’n gesprek tussen hom en Ingrid uitgedink het, aangehaalde uitlatings inkluis. Dít dui weer daarop dat Brink – ondanks sy toewyding aan akkurate verslaggewing en sy vermoë om feitlik alles te onthou – gegewens tot ’n mate in sy joernaal gefiksionaliseer het.”

“Hierdie gekompliseerde karakter is ek; ’n mens met ’n masker, maar só één geword met die masker, só vereenselwig daarmee, dat ek daarsonder nie kan bestaan nie en soms nie weet watter die masker is en watter die egte is nie!”

“In ’n merkwaardige helder oomblik kry Brink “’n [g]evoel dat [hy], pervers, pyn soek. Dat [hy] ‘eksperimenteer’ met menselewens, & dat hoe hoër die prys v. (ander se) seerkry is, hoe meer [hy hom] daarin indwing.””

“Altesame 22 jaar ná Roode se analise erken Brink self in sy joernaal dat hy “pervers, pyn soek. Dat ek ‘eksperimenteer’ met menselewens, & dat hoe hoër die prys v. (ander se) seerkry is, hoe meer ek my daarin indwing. Vir Retha Roode was die saak veel eenvoudiger: “Sy voël ja hom rond.” Dié kwinkslag het Brink “finaal teen Christie & Retha laat keer”.”

“Hoe meer onseker Brink voel, hoe meer is hy geneig om sy eie onskuld te oordryf, in ’n ooglopende poging om homself daarvan te oortuig.”

“Hy spreek ’n “rustige wens” uit: “[O]m eendag daar uit te kom waar ek nie hoef alleen te wees nie.” Só voer hy dié gedagte verder: “Waar die vuur in die bloed sal bedaar het en ek met ’n vrou die lewe in ironiese vreugde sal betrag, ryp en geryp, bewus daarvan dat die mens mooi – en ook swak is, en baie hulp nodig het. Want wat wil ek nou? Nie werklik nog ondervindinge & eskapades met vroue nie.””

“Ondanks Brink se onversetlike wil om sy wêreld self te vorm en ’n realiteit te skep wat by sy begeertes inpas, is dit vir hom uiteindelik onmoontlik om in die verhaal van sy eie lewe die alwetende verteller én die karakter André P. Brink te wees.”

“Die beeld van ’n Don Quichotfiguur, ’n avonturier wat hom nie aan die alledaagse gevolge van sy dade steur nie en hoopvol na die horison tuur, som Brink in ’n neutedop op.”

Oor Brink se rol in die Afrikaanse letterkunde:
“Brink se Lobola en sy ander skryfwerk in 1960 en 1961 het waarskynlik daartoe bygedra dat hy nie sy doktoraat aan die Sorbonne voltooi het nie: hy was eenvoudig te besig om die rol van die Afrikaanse skrywer te herbedink – en ’n neutvars estetika te beoefen deur geykte Afrikaanse vertelvorms te omvorm in geatomiseerde invalshoeke wat die houvas van die volkstaal op morele geldigheid binnekort sou dreig.”

“In die toespraak wat hy gelewer het, wat sy laaste sou wees, het Brink vlot in Frans gesê die “enigste triomf waarmee die mens kan spog is die soeke na antwoorde teen die vrae in”. Heel gepas het hy bygevoeg: “As ons die antwoorde vooraf geweet het sou daar nie avonture wees nie en ook nie ware keuses nie.””

*****************

Alles in ag geneem, is hierdie vir my die volmaakte afsluiting van my eie fase as Brink-leser. As jongmens in die sewentigs het hy vir my ‘n literêre wêreld oopgebreek. Daarna het ek al sy boeke gelees, waarvan ek meer van sommige as ander gehou het. Vurk in die pad en Vlam in die sneeu was vir my ‘n ontnugtering van die mens wat vir my ‘n ikoon was, maar De Kock se biografie het vir my eenvoudig alles in perspektief geplaas en ‘n sirkel voltooi, soos ook die liefde wat hy ten einde gevind het.

Bestel die boek hier: op Amazon

André P. Brink En die spel van liefde by Leon De Kock

View all my reviews

Smit Motors – Réney Warrington

Smit MotorsSmit Motors by Reney Warrington
My rating: 4 of 5 stars

Smit Motors is die eerste boek wat onder Lapa se nuwe druknaam, Wenkbrou, uitgegee word. Wenkbrou maak voorsiening vir verhale wat sensitiewe temas aanraak, mits dit steeds die nodige “gravitas” het. En hét Smit Motors nie gravitas nie.

Die verhaal is ontstellend, juis omdat dit eintlik baie realisties is. Die karakters woon almal in ons en om ons, ons wil dit net nie altyd erken nie.

Ek kon die karakters liefkry, met hulle foute en al, behalwe die slagter wat ek later self wou afslag en vir biltong opsny. Mens kon Monty nie leer ken nie, maar miskien is die kind se karakter doelbewus soos ‘n skugter bokkie wat weghol, weggehou van die leser? Onsigbaar vir sy ouers, maar ongelukkig ook grootliks onsigbaar vir die leser.

Smit Motors vertel ‘n verhaal oor liefde, ouerskap, gestremdheid, gesinsgeweld, aanvaarding, met bloedbande wat nie altyd ‘n gegewe is vir liefde is tussen mense nie. Net so deel familie nie altyd bloed nie.

My vier sterre is vir die storie, vir aanbieding, maar nie altyd skryfstyl nie. Die een oomblik voel ek ek sit en kyk na ‘n Nouveau film, en dan verduidelik sy en wil opvoed oor sensitiewe kwessies.

Wie moet hierdie verhaal lees? Ongeveer almal. Dit is toeganklik, tog is dit nie sonder literêre meriete nie. Dit hou regtig hierdie leser se aandag toenemend, reg tot op die einde.

Welgedaan Warrington en Wenkbrou!

View all my reviews

Kliek op die voorblad om die eerste 10% gratis te lees:

The Glass Castle

Ware verhale laat mens soms dink, dit klink soos ‘n storie of ‘n fliek. Só is die aangrypende verhaal van Jeannete Walls, wat sy in die boek The Glass Castle vertel, waarvan ‘n fliek gemaak is. Dit vertel ‘n verhaal  van onvoorwaardelike liefde in ‘n disfunksionele familie wat, ondanks die diepgaande gebreke, die skrywer met vasberadenheid toegerus het om ‘n suksesvolle lewe vir haarself te maak.

Jeannette Walls het grootgeword by ouers wie se ideale en koppige selfsugtigheid hul vloek en ook hulle redding was. Rex en Rose Mary Walls het vier kinders gehad. In die begin het hulle geleef soos nomades, hulle het tussen dorpe beweeg en kampeer in die berge. Rex (briljant vertolk deur Woody Harrelson) was ‘n charismatiese, briljante man wat, wanneer hy nugter was, sy kinders se verbeelding vasgegryp het en hulle fisika, geologie en veral vreesloosheid leer. Rose Mary, wat geskilder en geskryf het en nie die verantwoordelikheidsin  gehad het om vir haar gesin te sorg nie, het haarself ‘n excitement addict genoem. Om ‘n ete te kook wat binne vyftien minute verteer sou word, kan nie opweeg teen ‘n skildery wat sy kon maak wat vir ewig kon bestaan nie.

“One time I saw a tiny Joshua tree sapling growing not too far from the old tree. I wanted to dig it up and replant it near our house. I told Mom that I would protect it from the wind and water it every day so that it could grow nice and tall and straight. Mom frowned at me. “You’d be destroying what makes it special,” she said. “It’s the Joshua tree’s struggle that gives it its beauty.”

Rex het drome gehad om vir die gesin ‘n droomhuis van glas te bou, en het sy nugter ure spandeer om die planne daarvan te verfyn. Dit terwyl hulle geswerf het en dikwels nie ‘n dak oor hulle koppe gehad het nie. Uiteindelik moes hy toegee dat hy toe nooit die glaskasteel vir hulle kon bou nie, terwyl Jeannette die een was wat hom getroos het.

Rex : I never built the glass castle.
Jeannette : No. But it was fun to plan it.

Te midde hiervan was Jeanette, die tweede oudste wat besef het daar is meer in die lewe en sy wou weg. Uiteindelik het sy ‘n suksesvolle lewe gemaak en kon sy ook vir haar ouers ‘n beter lewe bied, maar hulle wou dit nie aanvaar nie. Inteendeel, Rex was gekant teen haar lewe en haar verhouding, omdat sy nie passievol gelukkig gelyk het nie.

Where are the values I raised you with?

Die teenstrydighede is soos ‘n hou op die maag, mens wissel van empatie tot walging vir die ouers se optrede, wat hulle kinders laat honger ly. Jy sit die hele tyd op die punt van jou stoel met daardie antisipasie van iets wat enige oomblik kan ontplof, óf ‘n gesin wat saam die veld inhardloop en lag van pure genot. Tog voel jy die besondere bydrae wat veral Rex tot sy kinders se opvoeding maak, deur hulle te leer om waardering te hê vir die grootsheid en die natuur. So gee hy vir hulle een Kersfees elkeen ‘n spesiale ster.

“Years from now, when all the junk they got is broken and long forgotten, you’ll still have your stars.”

Uiteindelik was Rex ook gekonfronteer met die demone uit sy verlede, wat hom in ‘n mate gevorm het. Mens kan nie help om in ‘n mate respek vir hom te hê dat hy nie aan sy kinders doen wat aan hom gedoen is nie.

“it’s impossible to breathe when you’re drowning in shit.”

Daar is soms ‘n flenterdun lyn tussen diep emosionele sorg en omgee; en uiterste verwaarlosing wat grens aan mishandeling. Jeannette Walls het my soos ‘n koordloper laat balanseer tussen die twee, met ‘n hol kol op my maag wat lank nadat die krediete gerol het, eers verdwyn het.

the-glass-castle

Johnny is nie dood nie

Johnny is nie dood nie. Sex, drugs and rock ‘n roll. Raak saam met die jeugdige idealistiese karakters hoog gerook deur Olwagen se kamera wat soms surrealisties deur die kamer en jou kop tol. Word saam met ontnugterde 30-somethings dronk as hulle op ‘n partytjie terugkyk en steeds geteister word deur die raaisels en geheime van hulle jeugdige rebelsheid toe hulle meegesleur was in die Voëlvry beweging. Hulle vrae word nie beantwoord nie, hulle kan self nie eers ooreenkom nie, het hulle protes wel ‘n verskil gemaak in die land, of was hulle bloot rykmanskinders who came to the party en nou ly aan postrewolusie blues?

Hierdie fliek het nie soseer vir my van ‘n stuk geskiedenis waarvan ek nie eerstehands deel was geleer nie, ek het immers alles gelees daarvan en hier en daar een van die konserte bygewoon, maar ek kon myself eerder posisioneer ten opsigte daarvan.

Tegnies was dit briljant. Die klankbaan met Kerkorrel en Kombuis en ook Ilana Cilliers was absoluut perfek, dis het half ingesmelt met die fliek. Ek glo nie ek het al plaaslike akteurs gesien wat hulle rolle beter vertolk nie. Die fliek trek jou in, jy voel nie ‘n buitestaander wat vir ‘n mooi storie op ‘n skerm sit en kyk nie. Wees net gewaarsku, dis nie ‘n fliek vir sissies of taalpuriste nie.

(Ek was bietjies te oud, en my kinders bietjies te jonk om deel te kon wees van die studente se struggle. So ons het net die musiek gehad en ek het in koerante gelees van die wille dinge.)

Die Verevrou – Jan van Tonder

Die verevrouDie verevrou by Jan Van Tonder

My rating: 4 of 5 stars

“Sy gaan staan onder die stort. Eers met net die koue kraan oop om haar uit die kokon te ruk waarin sy haar die afgelope drie dae toegespin het – nie die gladde geel kokon van ’n sywurm nie, maar ’n blarerige, onnet spul, die nes van ’n tuinspinnekop.”

Hierdie aanhaling uit die boek het my getrek, en dit het uiteindelik ook vir my aangedui hoe ek die boek ervaar het. Om te lees oor die lewe van Liora en haar familie was soms soos om onder ‘n koue stort in te klim, en die tinteling van die koue water oor my lyf te ervaar. Net so het dit my uit die gemaksone van die gladde geel kokon geruk om te lees oor die vreeslikhede van die oorlog in Algerië, waarvan ek maar min weet.

Van die karakters in die boek en hulle lewens, is ook maar ’n blarerige, onnet spul, die nes van ’n tuinspinnekop. Soos regte mense is. Mense na aan mekaar pleeg verraad, mishandel mekaar en het mekaar ook lief.

Boeke wat losweg gegrond is op die werklikheid, trek my altyd. Boeke met ‘n verhaallyn wat sou kon wees, is my ding. Die lewe van Liora Papalato, geïnspireer deur wyle Luisa Pappalardo wat afspeel in Oudtshoorn, die oorloggeteisterde Algerië en Parys, was opwindend, skrikwekkend, tragies, soos die lewe self dikwels is.

Die boek het my geraak op plekke wat moeilik is om te beskryf, dis eerder ‘n emosie as ‘n mening. Volgens die skrywer is die aanvanklike manuskrip verskeie kere afgekeur, maar hy het volhard. Ek is bly hy het. Welgedaan!

Koop die boek op Amazon.

View all my reviews