SHAKESPEARE: THE WOLD AS A STAGE – BILL BRYSON
(by Margie Wilson)
Dis vir my onmoontlik om net oor Bill Bryson se Shakespeare te praat sonder om melding te maak van talle ander artikels oor Shakespeare, so ek hoop julle sal my vergewe as ek ‘n bietjie langs die pad dwaal en ook ander feite inbring en melding maak van ander boeke, artikels, en resensies.
Daar is duisende resensies en boeke oor Shakespeare, en as soos dit deur Bill Bryson beweer word, ons nog steeds so min van hom weet, wil ek net vra, hoekom was dit nodig om nog ‘n boek oor hom te skryf? Daar is tog niks nuuts wat ‘n mens van hom kan vertel, of is daar?
Tog, is Bill Bryson se boek insiggewend. Hy bekyk die man van uit die tye waar in hy gelewe het, en die omstandighede waarin hy hom sou bevind.
Bryson, as Kanselier van die Universiteit van Durham, is miskien ook net die regte person om dit te doen, al is hy nie ‘n ware Engelsman nie Ek is seker julle ken almal Bill Bryson se biografie, maar kortliks weet ons hy is op 8 Desember 1951 in Des Moines Illinois gebore, die middelste kind van sy ouers William en Mary Bryson. Sy oudste broer is Michael en sy jonger suster Mary Jane Elizabeth. Ons vermoed sy kinder jare was gelukkig en mens kan maar net bespiegel dat hy ‘n lui maar intelligente student was, Hy het sy studies op Drake Universiteit begin maar voor dat hy hulle voltooi het, is hy oorsee om die wêreld te besigtig. Daar gaan werk hy by die Holloway Sanitorium en dis hier waar hy sy vrou Cynthia ontmoet. Hulle is in 1973 getroud en in 1975 keer hulle terug Amerika toe, waar hy sy graad uiteindelik haal. Na nog twee jaar keer hy en sy vrou weer terug na Engeland toe en is woonagtig in Yorkshire te Kirby Matthews, in die middel van Engeland.
Gedurende die tydperk werk hy as joenalis maar in 1987 keer hy weer terug na Amerika met sy gesin van vier en sy vrou en hulle woon in nou Hanover, New Hampshire. So hulle was seker besig in die verbygaande jare.
Dit blyk of hy nie eintlik weet waar hy hoort nie, want in 2003 is hy weer terug na Engeland en koop vir hom daar ‘n ou pastorie of ‘vicarage’. Die huis het vir hom die idee gegee om nog ‘n boek te skryf, so kyk gerus uit vir sy boek, getiteld “At Home” waaarin hy oor die geskiedenis van huise praat.
Maar, in tussen is verskeie van sy boeke gepubliseer, en die lys is te lank om hulle almal te noem. Julle weet seker almal daarvan. Laat ons maar liewer melding maak van die vele pryse wat hy verower het. Die eerste daarvan is die Descartes Prys vir “A Short History of Nearly Everything”. Kort daar na volg ‘n ere graad e van Bournemouth Universiteit so wel as een van die Open University, en hy het ook The President’s Award ontvang van The Royal Soceity of Chemistry ‘for advancing the cause of the chemical sciences’. 2006 was ‘n goeie jaar vir hom want hier ontvang hy ‘n ere OBE vir literatuur in Engeland en in Des Moines, sy geboorte stad, gee hulle vir hom ‘The Keys of the City”.
Selfs in Dublin word hy geëer want Trinity College gee vir hom die James Joyce prys vir literatuur. Die Pomfret School in Connecticut maak vir hom hulle Scholarly Visiting Fellow en hy is genomineer as President for the Campaign to Protect Rural England. Dis nou vir julle ‘n klomp erkinnings vir sy werk.
Sy boek ‘Shakespeare’ is in 2007 gepubliseer, maar miskien moes hy nog ‘n paar jaar gewag het want in 2009 is die portret van Shakespeare gevind waarvan die ander twee skilderye en tekeninge gedoen is, en waarvan Bryson melding maak in sy boek.
Koerante berig in 2009 soos volg:
On a Monday 2009 in London, Stanley Wells, the chairman of the Shakespeare Birthplace Trust, unveiled what he claims is the only picture of William Shakespeare painted during the playwright’s lifetime.
The Trust verduidelik die belangrikheid van die portret soos volg”:
Up to now only two images have been accepted as authentic representations of what Shakespeare may have looked like. One is the engraving by Martin Droeshout published in the First Folio of 1623. The other is the portrait bust in Holy Trinity Church, Stratford-upon-Avon; the monument is mentioned in the Folio and therefore must have been in place by 1623. Both are posthumous –- Shakespeare died in 1616. The engraver, who was only in his teens when Shakespeare died, must have had a picture, until now unidentified, to work from. Professor Wells believes it to be the one he has revealed today and that it was done from life, in about 1610, when he was 46 years old.
Lefteris Pitarakis/Associated PressA detail of the newly discovered portrait believed to be of William Shakespeare.
As Time magazine explains: “The picture has languished for centuries at Newbridge House, home base of the Cobbe family outside Dublin, where until recently no one suspected it might be a portrait of the Bard.”
Then, three years ago, a member of the family that has owned the painting for generations, an art restorer named Alec Cobbe, noticed during a visit to the National Portrait Gallery in Britain that a painting of Shakespeare then on loan from the Folger Shakespeare Library, which is believed to be a copy of an earlier one, strongly resembled a painting in his own family’s art collection.
As Time reports, Mr. Cobbe turned for help to his friend Professor Wells, the Shakespeare scholar:
The two men arranged to have the Cobbe picture subjected to a battery of scientific tests — tree-ring dating to determine the age of the wood panel, X-ray examination at the Hamilton-Kerr Institute at Cambridge University and infrared reflectography. The tests produced persuasive evidence that the wood panel dated from around 1610 and that the Cobbe painting was the source for the one in the Folger and several others. Wells is now sure of it. “I don’t think anyone who sees [the Cobbe portrait] would doubt this is the original,” he says. “It’s a much livelier painting, a much more alert face, a more intelligent and sympathetic face.”
According to the trust, research has also established the painting’s “descent to the Cobbes through their cousin’s marriage to the great granddaughter of Shakespeare’s only literary patron, Henry Wriothesley, the 3rd Earl of Southampton.”
So, nou het ons darem een geheim opgelos, een wat Bill Bryson nie kon nie. Soos ek gesê het, Bill het sy boek net te vroeg laat publiseer. Miskien sal nuwe uitgawes die feite wel verander.
Nog ‘n interessante feit wat hy by die boek sou kon byvoeg is die onlangse vonds van klei pype wat glo tekens gee van die gebruik van dagga. Dit word beweer dat hierdie pype aan Shakespeare behoort het . Maar wat nog meer interessant is, is dat dit ‘n Suid Afrikaner is wat toestemming soek van die Anglikaanse Kerk om Shakespeare se graf te open om die feite te bevestig. Sal die intrige nooit ophou nie? En interessant is die woorde op Shakespeare se graf wat sê dat niemand sy bene moet steur nie want aaklike dinge sal met hulle gebeur as hulle dit sou waag.
Good friend for Jesus’ sake forbeare
To digg the dust enclosed heare
Bleste be the man that spares the stones
And curst be he that moves my bones
Oor die dagga gebruik, en hier haal ek aan van The Daily Mail:
“The team led by Francis Thackeray, an anthropologist and director of the Institute for Human Evolution at the University of the Witwatersrand in Johannesburg, South Africa hopes to dig up the bard’s grave in Stratford-upon-Avon.
“We have incredible techniques. We don’t intend to move the remains at all,” Fox News quoted Thackeray as saying about the “non-destructive analysis” the team has planned.
The team plans to perform the forensic analysis using state-of-the-art technology to scan the bones and create a groundbreaking reconstruction.”
After confirming the playwright’s identity, Thackeray hopes to solve the longstanding mystery of Shakespeare’s final days and the life he had led.
The team also looks to address a controversial suggestion Thackeray made a decade ago, when he examined a collection of two dozen pipes found in the playwright’s garden and determined that Shakespeare was an avid marijuana smoker.
“If we find grooves between the canine and the incisor, that will tell us if he was chewing on a pipe as well as smoking,” Thackeray said while citing similar evidence found in Virginia.
Thackeray claimed the devices were used to smoke cannabis, a plant actively cultivated in Britain at the time. The allegation has provoked disbelief and anger among some fans of the bard.
“I would be happy if they did open it up because it could put an end to a lot of fruitless speculation,” Prof. Stanley Wells, honorary president of the Shakespeare Birthplace Trust, told the Daily Mail.
The exhumation of Shakespeare’s remains has never been attempted before, and it has partly been put down to the curse the bard had engraved on his tomb out of fear of his body being dug up.
Now all that may change should the Church of England, which has so far denied knowledge of the project, give its consent for the bard’s remains to be dug up.
Die nuus is wyd en syd besaai, selfs die Times van India, skryf
- Article from Times of India.
THE NEWS that a South African anthropologist is seeking permission to open up Shakespeare’s grave to determine if the famed bard smoked weed
It seems Dr Francis Thackeray may be on to something, for during 2001, he is alleged to have found traces of cocaine and ganja residue on clay pipe fragments from Shakespeare’s garden. Now he is seeking permission from the Church of England to dig deeper into the grave located in the Church of the Holy Trinity in Stratford-upon-Avon. He feels that uncovering his bones will help to determine the cause of death and help the world to understand whether the author’s genius was influenced by drug use.
Thackeray, of the Transvaal Museum in Pretoria, (Wel Thackeray van die Universiteit van Witwatersrand, nie die Transvaal Museum in Pretoria soos hier beweer word )
believes clues to Shakespeare’s drug use were evident in some of his writings. For example, he refers to Sonnet 76 in which there was talk of the “noted weed”, and in Sonnet 27, where the poet spoke about “a journey in his head”.
Generations of students have studied Shakespeare. His plays and sonnets have served as models for public speaking, as passages to be recited and exciting words of literature to be digested and explored. Four hundred years after his death, actors continue to bring to life famous scenes or characters from his plays.
How often we have heard orators repeat these words:
“All the world’s a stage,
And all the men and women merely players;
They have their exits and their entrances,
And one man in his time plays many parts,
His acts being seven ages.”
- Taken from As You Like It
Or the popular exhortation from Twelfth Night:
“Be not afraid of greatness: some are born great, some achieve greatness, and some have greatness thrust upon ‘em.”
Were these words inspired by what many call ‘the weed of wisdom’? We may never know exactly what got Shakespeare’s creative juices flowing. What we do know is that ganja was grown in England during Shakespeare’s time and was used for making paper, sails, rope and textiles.
Thackeray says not much is known about the life of the man acknowledged as the most widely read author of all times. He wrote 38 plays, 154 sonnets and other poems, such as ‘A Lover’s Complaint’, and ‘The Passionate Pilgrim’, which are some that we know of. However, Thackeray feels that DNA in his teeth and bones will reveal a great deal about the man and his habits. Thackeray wants to use science to answer important questions about this literary genius.
Looked at in a wider context, one wonders whether this clamour for information on historical icons will create a whole new era of grave exploration in this the 21st century?
We know that there would be no need to exhume the body of reggae superstar Bob Marley, for he strenuously defended the ‘herb’ throughout his life. And there would be no need to ask any further questions of the beloved US President Bill Clinton: he has already admitted a relationship with weed – but, of course, he did not inhale.
Someone has taken the time to create a list of the famous people who have admitted to smoking weed. These include famous entertainers from Elvis Presley to Louis Armstrong, politicians, a Nobel Prize winner, pastors, actors and many in-between.
I can’t wait to see what Thackeray’s research turns up.
Nog ‘n berig kom it die National Geographic News, soos volg:
| Did Shakespeare Puff on “Noted Weed”?
Shaun Smillie
for National Geographic News
(March 1, 2001)
A study of several 17th-century smoking pipes, including a number found in the garden of Shakespeare’s home in England, has revealed traces of cannabis, according to South African scientists.
The South African Police Services Forensic Science Laboratory in Pretoria analyzed the stems and bowls of 24 clay pipes and found traces of tobacco, suggestive evidence of cannabis—and mysteriously, two of the pipes showed signs of what looks like cocaine. |
|
William Shakespeare lived from 1564 to 1616 and wrote over 200 works of literature mostly plays and sonnets.
|
|
|
|
More News
Adventure & Exploration
Archaeology & Paleontology
Kids News
Animals & Nature
Science & Technology
People & Culture
The Environment
Travel
National Geographic Channel
Special Series
Emerging Explorers
TravelWatch
National Geographic Out There
Oceans
Pulse of the Planet
|
|
The results of the study have been published in the South African Journal of Science.The analysis was made after a South African scientist had a hunch that reference to the “noted weed” in one of Shakespeares sonnets may have been the bard’s way of extolling the effects of cannabis.
Low Concentrations of Cannabis
“There were very low concentrations of cannabis, but the signature was there,” said Inspector Tommy van der Merwe, of the Forensic Science Laboratory.
The low concentrations could be attributed to the fact that cannabis begins to degrade after a short period of time, according to the scientist.
However, there is no doubt about the traces of cocaine. “The pipes we tested still had dirt in them which preserved the residues inside the stem and bowl,” Van der Merwe said. Contamination was unlikely, he said. “The readings we got were the same as if it had tested a modern-day crack pipe.”
One of the cocaine pipes came from “Harvard House” in Stratford-upon-Avon, the home of the mother of John Harvard after whom Harvard University was named.
Cocaine is thought to have not been manufactured before 1855, but the drug is derived from the South American coca leaf which some scientists believe was introduced to Europe in the 16th century, after the Spanish Conquest of Peru.
Others disagree.
Skeptical About Coca
“I am skeptical about the early use of coca,” says Daniel Bradburb, professor of social sciences at Clarkson University, Potsdam, New York. “There seems little evidence that it was exported from South America; the Spanish were aware of it and used it in their mining operations there, however evidence for its European use comes much later.”
Some historians believe that English seafarers like Sir Francis Drake, a contemporary of Shakespeare, introduced the coca leaf to England after they had seized the drug from Spanish galleons that were returning from Peru.
The use of cannabis was better documented in Elizabethan England. It was used in the manufacture of materials such as sails, rope, and clothing.
Other substances found in the pipes are a little more puzzling. Scientists detected traces of camphor, myristic acid, and quinoline.
Francis Thackeray, a believes he might have an explanation.
“Myristic acid, which is found in nutmeg, has hallucinogenic properties, and camphor, perhaps, was used to hide the smell of tobacco or other substances,” said Thackeray.
Evidence of quinoline, which contains quinine, is a bit more difficult to explain. The drug doesnt have any known hallucinogenic properties and is used in the cure of malaria.
“Maybe the Elizabethans were just experimenting with various drugs seeing what worked and what didn’t,” said Thackeray.
Thackeray started the pipe study after coming across a reference to the “noted weed” in Sonnet 76 of Shakespeare’s poems. Thackeray thought it might be Shakespeare alluding to his use of marijuana.
To test his theory, Thackeray enlisted the help of Professor Nikolaas van der Merwe of Harvard University, (nog ‘n Suid Afrikaner) and through the Shakespeare Birthplace Trust in Stratford-upon-Avon was able to obtain pipe fragments which had been collected from around the area. He handed the pipes over to South African Police forensic scientists for analysis.
Of the pipes that were found in the garden of Shakespeare’s home at New Place, several tested positive for cannabis.
“We can’t prove that Shakespeare smoked these pipes, but we do now at least know what his contemporaries were smoking,” Thackeray says.
Thackeray and his team plan to continue analysis of the English pipes.
|
Ek wonder net waarom so veel Afrikaners hierby betrokke is, miskien is dit omdat ons die meeste probleme met dagga het – maar ek weet nie eintlik nie.
Maar terug by Bryson se boek.
Vir iemand wat vermoedelik soveel toneelstukke, en sonnets geskryf het, is daar maar weinig min wat ons regtig van Shakespeare weet, vertel Bryson.
Ek onthou dat ek op ‘n reis na Engeland, Stratford On Avon besoek het, en ‘n toer geneem het wat my na Shakespeare se huis, so wel as die van sy dogter Susanna en die van sy moeder Mary Arden geneem het, asook die huis van Anne Hathaway en nog ‘n paar huise wat Shakespeare in latere jare gekoop het. Maar soos Bryson dit vertel is meeste van die ‘feite’ wat ek daar geleer het maar net bespiegelinge, soos soveel ander dinge in Shakespeare se lewe.
Maar laat ons die die boek ‘n bietje verder. ondersoek
Bryson het sy boek in nege hoofstukke verdeel, naamlik die voeëre jare, die verlore jare, in Londen, die toneelstukke, Die Jare van Roem, Die regering van Koning James, Shakespeare se dood, en die Eisers, nogal veel omvattende onderwerpe. Dit is dus verbasend dat Bryson soveel inligting in so ‘n kort boekie ingeprop het.
Nogtans lees Bryson se boek maklik, en ons kry ‘n blik op die tye van die Elisabethiane. Dis ‘n baie anderste wêreld as dié waarin ons vandag vind. Dink net, die hele bevolking van die land was minder as net een stad in Engeland vandag, so tussen 1,5 million in 1500 en 4 miljoen in 1600 en Stratford het uit minder as 1500 mense bestaan. Vandag het die stad van Londen alleen oor die 8 miljoen mense.
Mense het in daardie tyd ook nooit ver van die huis gedwaal nie. Vreemdelinge is nie verwelkom nie, veral omdat hulle so deur plaag betyster was. Jy is op ‘n plek gebore, en as jy gelukkig was, en ‘n seun, het jy daar skoolgegaan vir ‘n paar jaar. Daarna het jy gaan werk, getrou op ‘n jong ouderdom, kinders groot gemaak en jy’t gesterwe, waarna jy in ‘n graf in die kerkhof begrawe is sonder dat jy eers weet van ‘n wêreld daar buite. As jy baie dapper was dan het jy so vyftig myl van die huis gereis, maar selde verder nie.
Bryson beweer dat daar geen rekords is dat Shakespeare ooit skooltoe gegaan het nie, maar aangesien sy Moeder van’n adele familie gekom het en sy vader nogal ‘n bekende en ‘n belangrike figuur was in Stratford, ‘n bierproeër en ‘n raadsheer sou ‘n mens dink dat hy wel sy lesse op die skoolbanke gehad het. En die werke wat hy nagelaat het dui daarop aan dat hy goed geleerd was, met kennis van latyn en grieks, altwee vakke wat hy op skool sou gehad het.
In Stratford beweer hulle : In 1665 John became an Alderman of Stratford and with this position came the benefit of free education for his children at the local Grammar School. Dus is dit vir my moeilik om te verstaan waarom sy suster nie kon skryf nie, alhoewel dit miskien moontlik was dat hulle dit nie nodig geag het om ‘n meisiekind skool toe te stuur nie, aangesien sy sou trou en haar man al haar sake sou hanteer.
In elk geval blyk dit of Shakespeare so effe van ‘n stout kind was. Dink net aan die skandaal wat hy veroorsaak het toe hy Anne Hathaway swanger gemaak het, en spoedig daarna, sy haastige troue, en die kind wat ses maande na die troue gebore is. As famielie man moes hy geld inbring om vir sy famielie te sorg. En dit alles op ‘n tyd toe dinge nie goed gegaan met sy famielie nie.
Bryson vertal daar was twee periodes gedurende sy loopbaan wat as die ‘verlore jare’ bestempel word, die tussen 1578 tot 1582 en weer van 1585 tot 1592. Maar stel jou voor dat as hy aangesluit by die Essex’s Men wat toneelstukke opgevoer het dwars oor die land, dan kan ‘n mens verstaan hoekom hy wel ‘velore’ geraak het. Hulle het nie telefone of selfone of fakse gehad nie. Hulle was op toer en buite bereik.
Nog ‘n berig oor Shakespeare sê:
he leaves school at the age of 14 and 1582 when he marries Anne Hathaway at the age of 18. Let’ s look first at what facts are available during this period – the First Lost Years .
Allerhande dinge het met hulle famielie skeef geloop gedurende die tydperk: onder andere is van sy susters oorlede, en sy pa moes van sy eindom verkoop om sy belasting te betaal. Maar tussen al die gebeure hoor ons dat daar meer as een troupe toneelspelers Stratford besoek het om die mense te vermaak gedurende die tydperk’. Ons kan ons maar net verbeel dat Shakespeare by een van hulle aangesluit het, want ons sal nooit met sekerheid kan sê nie.
Maar tog was daar effe goeie nuus, al was die troue ‘n groot skande, moes Anne Hatheway met haar troue ‘n bruidskat saam met haar gebring het, wat die famielie uit hulle finansiele verknorsing sou gehelp het. En hier maak Bill Bryson ook melding van die verwarring oor die bruid se naam: was sy wel Anne Hathaway, of was sy Anne Whateley soos beweer word? Of is die twee name vir een en dieselfde persoon? Nog verwarring en intrige. Selfs Shakespeare sou nie ‘n beter toneelstuk kon skrywe as dié van sy eie lewe nie.
Tog moet mens verstaan dat spelfoute maar algemeen was in daardie dae. Mens het nie veel klem op korrekte name geplaas nie en sulke dinge het dikwels gebeur. By voorbeeld, Shakespeare het self sy naam op drie manier gespel, dws Shakespeare, soos ons dit ken, Shakesshaft en Shakespere, sonder die ‘a’ in die ‘speare’. Het hy dan nie gesê nie “What’s in a name?”
Nouja,
William Shakespeare had three children. Susanna was born in May 1583, six months after the wedding of her parents Anne Hathaway and William Shakespeare. The baptism of Susanna Shakespeare took place in Stratford Parish Church on May 26th 1583. Two years later in 1585 Anne and William’s twins, Hamnet and Judith Shakespeare, were born. The baptism of Hamnet and Judith Shakespeare took place in Stratford Parish Church on February 2nd 1585.The twins were named after two very close friends of William and Anne, the baker Hamnet Sadler and his wife, Judith. These were the three legitimate children of the Bard. Miskien was daar nog buite-egtelike kinders, ons weet nie vir seker nie. As ‘n intelligente, aantreklike man wat ver van die huis gewoon het vir sulke lang tye, is dit wel moontlik.
Bryson sê dat ons min weet van Anne Hathaway. Was haar naam wel Anne of Agnes soos dit in haar vader se testament verskyn? Was sy ‘n katoliek of ‘n protestant, het sy skool gegaan, hoe was haar persoonlikheid? Was sy intelligent? Was sy mooi, lank or kort, skraal of mollig? Ons weet net dat sy ouer as haar man was omdat haar ouderdom op haar grafsteen die datum van haar afsterwe gee as 1623 en dat sy 67 jaar oud was. Wie sê ‘toyboys’ is iets nuut?
So een feit wat ons vir seker weet is waar Shakespeare was in die tydperk 1582 tot 1585
Shakespeare se lewe lees nes‘n moderne speurverhaal met baie kinkels in die kabels en doodloopstrate.
Maar as ‘n mens dink hoe min ons van ander skrywers van dieselfde tydperk weet, is dit eintlik ‘n wonderwerk dat ons so baie van sy werk nog het om oor te praat en om te geniet.
Bryson lei ons deur die strate van Londen soos dit sou gewees het in daardie tye, selfs tot in die teaters van die tyd soos die Swan, Die Globe, The Theater and Shorditch.
Terwyl ek my voorberei het vir die praatjie oor Shakespeare het ek hierdie interessante stukkie gevind in ‘n boek getieteld, “A Dictionary of Literary Characters”. Hier skryf Dr. Paul Edmundson, van die The Shakespeare Birthplace Trust In Stratford on AvonAs ons later tyd het, sal ek dit vir julled lees maar dit verduidelik die persoonlikhede van die karakters van sy toneelstukke.
En nou kom ons by die Verlore Jare van Shakespeare. Ons weet nie presies waneer hy in Londen aankom het nie, ons bespiegel maar net dat hy ‘n toneelspeler geword het en dat hy begin het om sy toneelstukke te skryf. Tog is daar ‘n moontlikheid dat hy eers na die noorde van Engeland toe is as ‘n ‘recusant catholic’ dws iemand wat geweier het om die Engelse Kerk se dienste by te woon – ‘n ernstige misdaad in daardie dae wat tot die doodstraf kon gelei het. Maar ons weet nie vir seker nie..
So, kom ons bly by die gegewens dat hy Londen toe is.
Te danke aan ‘n Hollandse toeris, Johannes de Witt wat ‘n tekening gemaak het van die interieur van Die Swan teater, leer ons dat dit min verskil van die Globe Teater wat ons deesdae in Londen kan vind. Dié tekening van De Witt was so te sê verlore vir amper 300 jaar,
1888 het ‘n Duitser Karl Gaedertz die tekening gevind, en dit is toe gebruik om die nuwe Globe te bou. Dit was vir my interessant om in Bryson se boek te lees oor die onbekende kunstenaar wat twintig jaar na de Witt se tekening, ‘n panoramiese plaat gemaak het van Londen soos geen mens tot vandag toe dit nog gesien het nie, amper soos ‘n satelliet foto van uit die lug. Dit beeld glo die oorspronklike Globe uit, die een wat afgebrand het, en nie die een wat net drie jaar voor Shakespeare se dood gebou is nie. Hoe hy dit reg gekry het weet nugter alleen. So ons het darem ‘n wonderlike beeld van die teater waarin sy toneelstukke opgevoer is.
En om ‘n opvoering bytewoon was in daardie dae maar gevaarlik. Mense is partykeer per ongeluk dood geskiet want hulle het lewende ammunisie gebruik in die teaters. Die teaters was glo ‘n rare verskynsel in die vroeëre jare.. Baie opvoerings is gedoen in tavernes, herberge en die groot woonkamers van groot huise. Tog, teen die tyd wat Shakespeare in Londen aangekom het was daar alhoemeer teaters, alhoewel hulle almal buite die mure van die stad gebou is. Party teaters is ook vir ander doeleindes gebruik, soos beer-aanhutsing, en allerhande onmenselike dinge wat die dood van een of ander dier veroorsaak het. Hulle was maar ‘n wrede klomp. Die Puritane was teen die teaters gekant, en gesê hulle is ongoddelik, maar gelukkig vir Shakespeare, was Koningin Elizabeth lief vir teater en sy het hulle toegelaat om op te tree, selfs op Sondae.
Nog ‘n interessante feit was dat die toneelskrywer geen betaling gekry het vir sy toneelstukke nie. Die werke het aan die toneelgroepe behoort en daar was baie reëls en regulasies oor die manier waarop die opvoerings toegelaat is. Seuns het dames rolle gespeel, en vroue was verbied om op die verhoog te verskyn. Min van die tonellstukke is op papier neergeskryf, en die spelers het dit so verkies want hulle was bang dat mense nie na die opvoerings sou kom nie as hulle die toneelstukke kon lees nie.
Bryson skryf op volledige wyse oor die opvoerings so ek gaan nou nie alles weer oor vertel nie, alhoewel ek net wil sê dat dit nie ‘n maklike lewe was nie. Dis hier waar Wriothesley en Shakespeare se paaie kruis en ons kan maar net bespeigel wat hulle verhouding eintlik was. Is die stories oor die Sonnets waar? Ons sal nooit kan weet nie.
Alhoewel Shakespeare as ‘n Elizabethean beskou word het hy meer werke opgevoer in Koning James se tyd as in die van Elizabeth. Ons moet onthou dat die jare van die plaag was, waar mense daagliks gesterf het. Kinders was gelukkig om hulle vyfde verjaarsdag te bereik, Shakespeare se seun Hamnet is in Mei 1597 oorlede en net nege maande daarna het Shakespeare die huis in New Place gekoop, so hy moes tog goeie geld verdien het want dit was nogal ‘n groot duur huis. Shakespeare was teen die tyd seker ‘n redelik welgestelde man. Hy was deel van die geselskappe wat teaters laat bou het, en was ‘n aandeelhouer in die Gobe teater. Die teater is bekend as “die teater wat geëin is deur akteurs vir akteurs’ en die teater was net vir toneelstukke gebruik, en nie al die ander aaklike dinge. Maar in 1613 het dit afgebrand, toe die vonke van ‘n kanon die rietdak aangesteek het gedeurende ‘n opvoering. So, Shakespeare was toneelspeler, skrywer, aandeelhouer, direkteur en nog meer. Maar hy was tog baie gevaarlik na aan verraad toe hulle in ‘n toneelstuk deelgeneem het wat beplan het om die koningryk te laat ondergaan, iets wat die doodstraf vir hom sou beteken.
James was goedgesind teenoor Shakespeare se troep spelers en het hulle ‘The King’s Men’ gemaak, ‘n groot eer. James het hulle hewig by gestaan met finansiële hulp. En in die tydperk, omtrent die selfde tyd as wat Shakespeare se moeder op die ouderdom van sewentig oorlede is het Shakespeare se Sonnets verskyn in ‘n bondel waaroor daar baie bespiegel is. Niemand weet vir wie hy die sonnets geskryf het nie, Was dit of vir die ‘dark lady’ of die ‘fair youth’ – ‘n minnaar ? – maar mens kan nooit met sekerheid sê of hy wel so ‘n verhouding aangeknoop het of nie.
Soos Bryson sê was Shakespeare baie ontnugter deur die publiseering van die sonnets van baie is as ‘homoeroties’ beskou. As ‘n mens maar net kon weet wat in Shakespeare se kop aangegaan het. Maar soos Stanley Wells sê, “If Shakespeare did not in himself love a man, he certainly understood the feelings of those who do.” Nog intrige, nog bespiegelinge. Bryson kan wel vra, as die sonnets nie vir publikasie geskryf is nie, waarom is hulle dan geskryf?
Selfs Shakespeare se dood het baie bespiegeling veroorsaak. Hoekom net sy tweede beste bed vir sy vrou, en nie die beste een nie, waarom nie meer van sy aardelike skatte nie. Klein bedraggies is gegee aan famielie lede, maar op die ou end is alles tot niet. Wat het van al sy besittings geword? Wie het die huise geërf? Daar was geen agterklein kinders nie en sy deel van die famielie het uitgestref. Wat ‘n jammerte, al daardie talent tot niet.
En selfs in die dood was daar geen rus nie. Verskeie mense het probeer om te bewys dat Shakespeare nie die werke geskryf het nie, en ander dat dit wel sy werk was, maar tot vandag toe is daar geen bewyse dat hy nie die skrywer was nie
Nou Ja, ek het klaar veels te lank gepraat en ons het net ‘n paar klein stukkies van die boek ontrafel. Maar miskien sal dit vir die van julle wat die boek nog nie gelees het, aanspoor om dit in die hande te kry. Vir die van julle wat dit wel gelees het, miskien sal julle ook verder gaan delf om meer inligting te soek oor die ander feite waaraan ons nie melding gemaak het nie.
Dit bly ‘n baie interessante onderwerp en ek hoop julle het dit net so veel geniet as wat ek het.
Bryson se boek laat ‘n mens dieper delf in Shakespeare se lewe, en dit dui aan op ‘n goeie boek. Tog, wens ek het hy ‘n langer boek geskryf. Hy het maar net liggies aan Shakespeare se lewe geraak. Miskien is dit hoekom die boek so ‘n sukses is.
Ek stel voor dat voor dat skoolkinders Shakespeare se werke lees as voorgeskrewe werke, en dat hulle verplig word om Bill Bryson se boek te lees. Dit sal vir hulle net aanspoor om The Bard te geniet.
Die volgende uittreksel kom van een van die Readers’ Digest boeke, Great Lives, Great Deeds.
Op ‘n Maandag in 2009 het Stanley Wells, the voorsitter van die Shakespeare Birthplace Trust ‘n skildery onthul wat hy voorgee as die enigste portret van Shakespeare wat gedurende sy leeftyd geskilder is.
Tot vandag toe is daar slegs twee beelde van Shakespeare wat asegte voorbeelde is van hoe hy sou gelyk het. Een is die Martin Droeshout plaat wat saam met die First Folio bepubliseer is, en die ander is die portret borsbeeld inHolyTrinityChurch in stradford. Die monument is in die folio genome en moes teen 1623 daar gestaan het. Altwee die voorbeelde is na Shakespeare se dood (Hy het in 1616 gesterwe. Die graveerder was nog ‘n tiener toe Shakespeare dood was, so moes sy werk van ‘n protret gedoen het, en die is glo die een wat Professor Wells die een is wat nou in hulle besit is wat hulle glo in 1610 gedoen is toe Shakespeare 46 jaar ou is.
Time tydskrif verduidelik soos volg: Die portret het vir eeue in die Newbridge House gele, die setel van die Cobbe familie buiteDublin, waar niemand tot onlangs vermoed het dat dit dalk ‘n portret van Shakespeare kon wees nie.
Omtrent drie jaar gelede, het ‘n famielie lid wat die pskildery besit het,a an ‘n kunsrestoreerde Alec Cobbe oorhandig het, gedurende ‘n besoek aan die National Portrait Gallery in Britanje dat ‘n skildery van Shakespeare toe aan hule uitgeleen is van die Folger Shakespeare Library, en vermoedelik ‘n kopiee is van die vrooer een, skielik besef het dat die portret nes die een lyk by sy huis. Mnr Cobbe het toe Professor Wells genader om hulp.
[MSOffice4]Soosdie Times berig, het Mnr Coobe om hulp gevra van sy geleerde vriend Prof Wells, die Shakespeare.
[MSOffice5]Die twee mans het toe rgereel om die Cobbe portret onder ‘n battery wetenskaplike toets onder te plaas om te vas te stel hoe oud die hout panel is, x-straal plate by Cambridge Universiteit en ook onde infrrooi ondersoek te plaas. Die panel het getoon dat die hout uit 1610 dateer en dat die Cobbe skildery die oorsprong was van die Folger skildery en nog ‘n paar ander ook. Wells is nou seker dat dit wel die oorspronklike skildery is. Hy se “Dis ‘n skildery met baie meer lewe, ‘n meer waaksame gesig, ‘n meer intelligent en simpatieke gesig.
[MSOffice6]Volgens die Trust, het navorsing ook vasgestel dat die Cobbes die skildery geerf het deur hulle neef se troue met die agterklein dogter van Shakespseare se enigste literere beskermheer Henry Wriothesley, die 3rd Graaf vanf Southhampton
[MSOffice7]In 1665 het John Raadsheer van Stratford geword, en met die amp is daar die vooordeel van gratis opvoeding vir sy kinders by die plaaslike staatsskool.
[MSOffice8]Hy is veertien toe hy die skool verlaat het en ek neem aan onskan die feit beskou as waar, en hy trou met Anne Hathaway in 1582 wanneer hy 18 is. Maar hy was ‘n stoute seuntjie en moes inder haas spesiale verlof kry om te trou omdat sy swanger was, en dit was in daardie tye ‘n verskriklike ding. Sy ouers moes baie teleurgesteld gewees het in hom, want hulle het in die tydperk baie swaar gekry. In elkgeval,
William Shakespeare het drie kinders gehad, Susaana, gebore May 1583, net ‘n skrale ses maande na die bruilof. Haar geboorte is aangemeld in die parogiekerk van Stratford op May 26 1583, en twee jaaar later is die tweeling Hamnet en Judith gebore. Dit is nou die egtelike kinders van Wiliam Shakespeare, alhoewel daar nog bespiegelinge is oor buite-egtelike kinders, waarvan ons miskien laterkan praat.
